باقری : دخترکانِ مدرسه‌ کابل به صفرمطلق رسیدند

به گزارش خبرنگار حوزه کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، معصومه باقری نویسنده‌ کتاب صفر مطلق طی یادداشت برای دخترانِ کابل افغانستان نوشت. یادداشت او به شرح زیر است:

امروز دخترکانِ مدرسه‌ کابل به صفرمطلق رسیدند. غمی روی شانه‌های‌شان بود که سنگینی‌اش زمین را عذاب می‌داد. آرام و قرار نداشتند. اشکی توی چشمان‌شان جریان داشت که گونه‌های‌شان را می‌سوخت.

امروز مدرسه‌‌ دخترانی که می‌خواستند بیاموزند و شاد باشند‌، به دستِ متحجرانی سنگدل ویران شد و این تمامِ ماجرا نیست. زخم و خون و سوختن و مرگ سهمِ دخترانی بود که هیچ گناهی نداشتند. حرف از نژادپرستی و ظلم کهنه و مستعمل نمی‌شود، بلکه سال‌هاست که خونِ زمین را می‌خورد. 

مادرانی که هنوز در داغستان به جست‌وجوی فرزندانِ گمشده‌ خود آواره هستند و جلوِ بیمارستان‌ها تجمع کرده و اسامیِ روی دیوارها را می‌خوانند و آمارِ سردخانه‌ها را پیگیری می‌کنند.

امروز ظلم و تعصب و جهالت متهم است. اینک که صداهای خفه و دردآلود در گلوی دخترکانِ مدرسه‌ کابل مدفون شده است، چه کسی می‌خواهد از سینه‌های سوخته‌ مادرانِ اندوهگین چیزی بنویسد؟ آیا تکرار این حوادثِ خونین سوال‌برانگیز نیست؟ آیا نسل‌کشی و کُشتارِ این مسلمانان داغِ کوچکی‌‌ست که احساس نمی‌شود؟ امروز این اندوه مثلِ پوستی سوخته، چسبیده به آهنِ داغِ بی‌رحمی و جنایت و تدمیر.

هولناک‌ترین تدمیر در دنیا، زخم زدن به روحِ آدم‌هاست. این زخم از کُشتار و هلاکت بدتر است. چون انسان در آن تمام می‌شود، امّا نمی‌شود. زخمِ ساده‌ای است که انسان در آن هلاک می‌شود، امّا نمی‌شود. زنده بودن در تلخی و تباهی از جنایت بدتر است.

انتهای پیام/